Як мора, хвалююцца з ветрам прыгожа

Як мора, хвалююцца з ветрам прыгожа

Лагуны пшаніцы і жыта...

Прысядзем на камень!

Схаваемся ў збожжа,

Што шэпча лагодна, адкрыта.

Хай ніва сваей супакойвае песняй,

Хай шумам заглушыць знаёмым

Па страчаным шчасці ў жыццёвым прадвесні

Душы маёй смутак і стому.

О ўлонне айчыннае, родныя нівы!

Вы гэтак, як колісь, шуміце,

Калі поўны сіл і надзеяй шчаслівы

Купацца ляцеў я у жыце.

А сёння душы маёй струны кранае

Іначай.. іначай калоссе,

Пра шчасце не шэпча ўжо хваля жытная,

Уцех не чутно ў шматгалоссі.