Змрочныя думкi

Навошта жыву? Чаго, як прадвесня,

Ад свету хачу ў штодзённых трывогах?

Жыву для цябе, крылатая песня,

Прыбраныя ў сукню рыфмаў убогіх.

Ад свету жадаю — толькі спакою,

Хацеў бы пазбыцца бітваў суровых,

Сачыць заўжды поступ думкі людское,

Даследаваць кожны зрух яе новы.

Такое жаданне — мроіва быццам,

Бо ў поступс думкі бітваў батата;

I тому ў крашу праўды прабіцца,

Хто легчы гатовы ў бітве за брата.

Ды хворыя грудзі. Мэты і мары

Мае паглынае клопат жыццсвы,

Не ў стане чыніць святыя ахвяры,

Бо моцнас волі рвуцца асмовы.

0 песня мая! Прасветліна свята!

Любоўю маёй сягоння жывсш ты!

I сэрца дрыжыць струною напятай,

А ты застается бязгучнаю зрэпгга.

Няужо та бе, песня, шчасця не будзе

Цяплом абагрэць братэрскія сэрцы?!

Няўжо сёння скажуць добрыя людзі,

Што сцяў мяне лёд жыцця ў паняверцы?!


1 2