З гiсторыi жыцця i песнi

Калі каханнсм першым агністым

Апошні раз у жыцці гарэў,

Маўчаў, што камень, акрыцца лістам

Прасіў дазвалу я ў ціхіх дрэў.

Пры бй і зроку

Падняць не смеў я,

Як ад уроку,

Дрыжэў нясмелы.

Парыў адзіны

Спрыяў забаве —

Сляды дзяўчыны

Крануць губамі.

Ды... хутка замуж пайшла багіня,

Я пахаваў пачуццё былое,

Пламенне згасла ў сэрцы святыні,

Са шчасцем знікла пра шчасце мроя.

Калі чытаў я Шылера чынна

Альбо мне чуўся Альдонін спеў

Я верыў шчыра ў геройства ўчынка,

Ў палёт кахання, ў шляхстны гнеў.

3 хаценнем сталым

Пісаць натхнёна

Я ідэалам,

Жыцця каронай

Браў прывід веры,

Што сніў старанна...

Але намеры

Завялі рана.

Так не бывас, мне падказалі,

Як гэта хоча хор спецаўдбалы:

Жыцце жалеза кладэе без жалю

На нашы мары і ідэалы.

Расчаравання першага крыўды

Ў душы стаілі нясцсрты след,

Жыў як старэча, хоць малады быў,

Бо звяў зарана пачуццяў цвет.

Даспехі ўсгану

3 насмешак сталі.

А сэрца-льдзіну

Хто чым запаліць?

Прэч! прэч парывы!

Хачу без сілы

Быць я шчаслівы,

Як камень стылы.

Чуллівасць знішчыць я меў намеры,

А голас пратэставаў апальны,

Хацеў пакончыць з пачуццем, верай,

Мяркуючы, што я зусім рэальны.

 

 

 


1 2 3 4