На могiлках

Ціхі прытулак ад нэндзы людское!..

Як жа прыгожа тут майскім днём!

Кветкі адкрылі келіх з расою.

Пошум зялёны ахутвае сном.

А веснавыя крылатыя госці

Піёзды звілі над крыжамі магіл,

Голле калыша калыскі мілосці

Там, дзе надзеі разбіліся ў пыл.

Як тут зацішна! — не далятае

Тлум гарадскі тут... Мовай без слоў

Вечнасць са свету таго прамаўляе

Рэхам нямьгх дамавінаў і сноў.

I перад зрокам самотных, прысутных

Цені ўстаюць у прадоннай імгле.

Здэцца, там голас знаёмага чутны,

Поціск далоні каханая шле.

Смутна! — не вернуцца збеглыя хвілі,

Родныя здані не чуюць нас,

Кветка, як дух іх, цвіце на магіле.

Камень халодны і вечны, як час.

Слёзы, што рангам сплываюць з павекаў,

Повязь астатняя крэўных душ.

Помні надзеі і крык чалавека!

Шчасце складзі тут, як смутак руж!

3 вежы касцёла па росах, над смерцю

Звон адплывае ў блакітную даль.

Бог быццам кажа: «Прыходзьце, дзеці,

Прыносьце сюды мне слёзы і жаль».

Сонечным бляскам з алтара асвечаны,

Ён прасцірае над намі далонь,

Кажа нібы аб прыстанішчы вечным,

Дзе ў смутку і з болем ты схіліш скронь.