Ліра, песня мая ты!

Ліра, песня мая ты!

Што ж твой спеў як закляты

Забываецца ў свеце?

Ці ж у мове айчыннай мала сілы глыбіннай

Сэрцы ласкаю злеціць?

Ці спеў простай грамадкі, прытчы, чуткі і згадкі

Зніклі ўжо назаўсёды?

Ці з іх павычарпалі ўсе струмені, ўсе хвалі,

Фарбы і асалоды?

Ці ж не мараць дзяўчаты? ці забьшіся святы,

Ці ўжо ў закуце нашым

Няма шумнай гасподы, ні глухой загароды,

Дзе мы песню не страшым.

Абудзіся ў аблудзе, песняй выйдзі на людзі,

Ліра — продкаў пашана!

Ў струны веигчыя грымні, цуда выкажы ў гімне,

Ліра — слава Баяна.

Лірнік, веснікам згоды да братоў на заводы

Кроч адданы і шчыры!

Гэй, пясняр сілы боскай, птахам віся над вёскай,

Грай да скону на ліры!

Ліра, песня мая ты! — дзе ж ён, нотай узяты

ІЬман, спеў твой відушчы,

Слухачы дзе сягоння, што ў тваім простым тоне

Распагоджваюць душы?

Песня, песня народа!

Ты душы ўзнагарода,

Бо ты простая, наша.

Лірніка спадзяванкай — крэўных сэрцаў вязанкай

Братні гурт апаяша.

Ліра, словам айчынным, грай для нас спевам чынным,

Галасней жа ад звону

Ты, каму Бог у сне даў, спеў, якім сам Бог снедаў,

Грай на ліры да скону!