Паляўнiчыя акварэлькi з Палесся

НА ЛАСЁЎ НА РЫК

«А мой панічу дарагі! дабрыдзень, братка!

Сядзеў паніч так доўга ў месце тым праклятым,

Пытаўея я штодня ў двары, на вёсцы ўсёй,

Калі да нас прыедэе ўрэшце вучань мой?!» —

«Не мог прыоыць раней праз розныя замінкі».—

«Здароўе як?» — «Нічога».—

"У твары ні жывінкі, То ж места не заменіць наш вясковы кут,

Мудрэйшыя вы там, ды жваўшыя мы тук

Вось я — стары ўжо дзед, шэсць крыжыкаў налічваў,

А кожнага падужаў бы шчэ з вас, панічу».— «Хвальба».—

«Ды не зусім! — шчэ не слабы на ўсё.

Пан знае?.. пачаліся вабы на ласёу*.— «То добра».—

«Сёння ж паспрабуем надвячоркам:

Удвух мы з панам рушым памаленьку борам,

Завабім у Лядах, пры возеры Інілым».—

«А мо ў Крутліцы ёсць?» —

«Бронь Бог на слове тым!

Крушыны дзе няма, там часу лось не бавіць»,— «А за ракой?» —

«Там не было на лею нават!.. I начаваць да Базыля.

Як стане днець, Дадому рушым праз імшары, і кансц.

Як прыйдзе лось на ваб, забіты будзе намі,

А не, дык што ж- хіба ж адважваюць кіямі.

А мо ў Лядах паніч ваўка ўпалюе сам!

Сядзіць xhpyra, як на варце сочыць там.

Спанатрыўся... і як цялё вялікі, шэльма.

Вастру я зубы на яго, мне кроў псуў вельмі!» —

«Як жывяце?» —

«Патроху нейк жывём сабе»,—

«Тьпунь, фунт пораху і шапка вось табе»,—

«А мой жа дабрадзею! дзеткі-паняняткі!

3 вас кожны помніць пра мяне і ў местах, братка!

Над тытунямі панаў гэты вось тьпунь!


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44