Паляўнiчыя акварэлькi з Палесся

Навука ў хатку нізкую сягне святлом,

Як не цяпер, то ў блізкай прышласці суздром.

На ўсе ж варункі сёння нельга даць адгадю,

Як будуць існаваць пры іх твае нашчадкі

Таму сябе дарэмна мучаеш турбой,

Лепш, верма, будзе».—

♦Веру сэрцам і душой! Каго стварыў 

І Гасподзь, таму дасць хлеб збавснны»

«Абы нашчадак працавіты быў, сумленны».—

«Таго я спадзяюся!.. Нейк лягчэй вось мне.

Я знаў, што пан развее гэты мой сумнеў.

Няма з юм радзіцца, не скажаш анікому:

Той знае, ды маўчыць, не веру сам другому.

Дзе час той? 3 панам палявалі мы калісь,

Успомніць нават міла. Забрыдзем кудысь

Глыбока ў пушчу. Дзесьці ў старане бязлюднай

Сабе начлежым, вогнішча гарыць заўеюдна,

Каро ляжаў пры пану, выжал, а пры мне.

Маю старую Непту помніць пан щ" не?.

Прыгоды нашы ці старыя пераказы

Пан слухаў і запамінаў за кожным разам,

Не спаў, пра ўсё распытваўся, мой галубок,

А я выцягваў з пана тое, што з кніжок.

Ого — навука!.. Помню, як дакладна панам

Шлях, дзе капаць з дрыгвы .канал, быў адгаданы.

Там выкапалі. На заломе, што й казаць,

Была, як бездань, багна — зараз сенажаць.

Пан меў мо сто прафесароў

сядзеў над кніжкай,

Ды ў пушчы акадэмія была пры Грышку!

Бурчу, бывала, жарты строю ўсё свае,

Пан за навукі не загневаўся мае.

I як ні лез яму я ў вочы з павучаннем,

Пан да старога быў прыхільны без хістання.

Люблю я пана.,


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44